நூலகம்

 எனக்கு ஐந்து வயதிருக்கும் அப்பா என்னை ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளிக்கு அழைத்து சென்றார். தலையை சுற்றி காதை தொட சொன்னார்கள், தொட்டேன் பள்ளியில் முதல் வகுப்பில் சேர்த்துக் கொண்டார்கள் அவ்வளவுதான் என் பள்ளி சேர்க்கைக்கான நேர்முக தேர்வு, ஆனால் இன்று தனியார் பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல் பெற்றோருக்கும் சேர்த்து நேர்முக தேர்வு வைக்கிறார்கள். பள்ளி கட்டணம் மலை போல் உயர்ந்து விட்டது, சில புகழ் பெற்ற பள்ளிகளில் குழந்தை பிறந்தவுடனே விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டும் அப்பொழுதுதான் அப்பள்ளியில் இடம் கிடக்கும். மேலோட்டமாக பார்த்தால் கல்வி வியாபாரமாகி விட்டதாகத்தான் தோணும், ஆனால் இன்னும் ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளிகளில் காதை தொட சொல்லித்தான் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படி இருந்ததும் தனியார் பள்ளிகளுக்கு இத்தனை மவுசு எப்படி வந்தது?  ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளிகளில் சரியாக பயிற்றுவிப்பதில்லை, போதுமான வசதிகள் இல்லை என ஆயிரம் காரணங்கள் சொன்னாலும், உண்மையான காரணம் இன்று மக்களிடையே இருக்கும் போட்டிதான் (competition) காரணம். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் படிப்பு அறிவு உடையவர்களின் விகிதாச்சாரம் நாற்பது சதவீதமாக இருந்தது இன்று கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு சதவீதத்தை தொட்டு விட்டது, நல்ல கல்லூரிகளில் இடம் கிடைப்பது முதல், வேலை, திருமணம் என அனைத்திலுமே போட்டி அதிகமாகி விட்டது. இந்த போட்டிகளில் ஓட தனியார் பள்ளிகள்தான் நம் குழந்தைகளை சிறந்த முறையில் தயார் செய்கின்றன.

பள்ளிகளும் தங்கள் கடமையை செம்மையாக செய்வதாக எண்ணிக்கொண்டு குழந்தைகளை மதிப்பெண் வாங்கும் ஒரு மனித எந்திரமாக மாற்றிவிடுகின்றன. பணிரெண்டாம் வகுப்பு தேர்வு முடிவுகள் வெளியான பின்பு நாளிதழ்களை புரட்டிப்பாருங்கள் புரியும். ஒவ்வொரு பள்ளியும் நாங்கள் தான் சிறந்த பள்ளி என்று மார்தட்டிக்கொண்டு விளம்பரம் செய்திருப்பார்கள். நூறு சதவீதம் தேர்ச்சி, 200 பேர் 1100 மதிப்பெண்களுக்கு மேல், 100 பேர் 1000 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் என திரும்பிய பக்கமெல்லாம் விளம்பரம் செய்திருப்பார்கள்.

இந்த பள்ளிகள் உண்மையிலேயே அப்படி தரமான மாணவர்களை உருவாக்குகிறது என்றால், நம் தமிழ் நாட்டில் இருந்து IAS தேர்வில் வெற்றி பெறுவோரின் எண்ணிக்கை ஏன் குறைந்து கொண்டே வருகிறது? அப்துல் கலாம் போல் ஏன் நல்ல விஞ்ஞானிகள் உருவாகவில்லை? புதிய தொழில் நுட்பங்களில் ஆராய்ச்சி செய்ய ஏன் யாருமேயில்லை?. காரணம் இந்த பள்ளிகள் நம் குழந்தைகளுக்கு பாட புத்தகங்களை எப்படி உருவேற்றுவது என்று மட்டும்தான் சொல்லித்தருகின்றன. பாடங்கள் பற்றிய முழுதான புரிதலை உருவாகுவதில்லை, சுய சிந்தனைகளை எப்படி வளர்த்து கொள்வது என்பது பற்றி எல்லாம் சொல்லி தருவதில்லை, நாமும் இதை எல்லாம் சிந்திக்காமல் குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

வார விடுமுறை நாட்கள், தேர்வு விடுமுறை நாட்களில் நாம் குழந்தைகளை வணிக வளாகங்களுக்கோ, திரையரங்கிற்கோ, பொழுதுபோக்கு இடங்களுக்கோ தான் அழைத்து செல்கிறோம். பாட புத்தகங்களையும், கேளிக்கைகளையும் தாண்டி வேறொரு உலகம் இருப்பதை சுட்டி காட்ட மறந்து விடுகிறோம். அப்படி ஒரு உலகத்தை காட்டுவதுதான் நூலகங்களின் வேலை, ஆனால் எத்தனை பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை நூலகங்களுக்கு அழைத்து சென்று பழக்கப் படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்றால் பதில் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறிதான். இதனால் பெரும்பாலான கிராமங்களில் இன்று நூலகங்கள் இழுத்து மூடப்பட்டுவிட்டன.

ஒரு திரைப்படம் வெளிவரும்போது அதற்காக எழுதப்படும் கருத்துகளின் எண்ணிக்கையில் ஒரு சதவீதம் கூட ஒரு நூல் வெளியிடப்படும் போது வருவதில்லை, காரணம் வசிப்பவர்களின் வட்டம் குறுகிக்கொண்டே வருகிறது, பாட புத்தகங்களை வாசிப்பதையே ஒரு சுமையாக இன்றைய குழந்தைகள் எண்ணுகின்றன, இந்த எண்ணத்தை நூலகங்கள் மாற்றும். பொறியியலும், மருத்துவமும் தான் பட்டப்படிப்பு என ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள் அடங்காமல் சற்று விசாலமாய் யோசிக்க நூலகங்கள் கற்றுத்தரும். குழந்தைகளின் வாசிப்பு குறைந்ததால் குழந்தைகளுக்கான நூல்களின் எண்ணிக்கையும் குறைந்து விட்டது. அம்புலிமாமா, ராணி காமிக்ஸ் போன்ற நூல்களின் நிலை என்ன ஆனதென்றே தெரியவில்லை.

அடையாறு மலர் மருத்துவமனை பின்புறம் இருக்கும் பொது நூலகத்திற்கு வாரந்தோறும் செல்கிறேன், வீட்டில் பொழுது போகாமல் நூலகத்தில் நாளிதழ்களை வாசிக்க வரும் நான்கு பெருசுகளையும் என்னையும் தவிர வேறு யாரும் இருப்பதில்லை, இந்நிலை தொடர்ந்தால் நகர்ப்புறங்களில் கூட நூலகங்களை விரைவில் மூடிவிடுவார்கள் என்ற பயம் என்னை தொற்றிக்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறது.

மது, புகை போன்று வாசிப்பதும் ஒருவித போதைதான் நம் குழந்தைகளுக்கு அந்த போதையை ஒரு முறை நாம் காட்டிவிட்டால் போதும் பின்பு ஆயிரம் ஆயிரம் அப்துல் கலாம்கள் தானாகவே உருவாகிவிடுவார்கள்.