ஒரு விளம்பரம்...

 எங்கள் விவசாயம் மழை சார்ந்தே இருந்ததால், கோடை காலங்களில் கால்நடைகளுக்கான தீவன பயிர் வகைகள் பயிரிட்டது போக எஞ்சிய நிலங்கள் தரிசாகதான் இருக்கும், அந்த தரிசு நிலங்கள் தான் கோடை கால பள்ளி விடுமுறையின் போது எங்களின் விளையாட்டு மைதானம். மணிரத்தனத்தின் அக்னி நட்சத்திரத்தை தவிர வேறு எந்த அக்னி நட்சத்திரத்தையும் நாங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லை. காலை சிற்றுண்டிக்கு பிறகு தொடங்கும் எங்கள் விளையாட்டு உச்சி வேலையையும் தாண்டி நீளும். கில்லி தாண்டு, உயிர் கொடுத்தல், கண்ணாமூச்சி, கபடி, மட்டை பந்து என தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும். ஏற்கனவே நாமெல்லாம் ரொம்பவே சிகப்பு இதில் அக்னி நட்சத்திர வெய்யலில் விளையாட்டு வேறு, அதனால் ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் நாம் இன்னும் அதிகமாய் மெருகேரியிருப்போம்.

ஆனால் இப்படி விளையாடுவதில் பல நன்மைகள் இருந்தன, முக்கியமாக விட்டுக்கொடுக்க பழகியிருந்தோம், சூரிய ஒளிக்கற்றையிலிருந்து கிடைக்கும் விட்டமின்களால் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரித்திருந்தது. வெயிலோ, மழையோ காய்ச்சல், சளி என எந்த வியாதியும் எங்களை அவ்வளவாய்  பாதித்ததில்லை. போலியோ, அம்மை தவிர வேறு எந்த நோய்க்கும் தடுப்பூசி போட்டதாய் ஞாபகம் இல்லை.

இன்று அறிவியலின் அபரிமிதமான வளர்ச்சியின் காரணமாக குழந்தைகளின் பொழுதுபோக்கு ஒரு தொலைக்காட்சி பெட்டிக்குள் அடங்கிவிட்டது, அவர்களின் பொழுதுபோக்கே வீடியோ கேம்ஸ்-ம், கார்ட்டூன் சேனல்களும் தான், விளைவு பருவநிலை மாற்றங்களை சந்திக்கின்ற சக்தி அவர்களின் உடல்நிலையில் இல்லை மேலும் குழந்தைகளின் மன வளர்ச்சிக்கு இணயாக அவர்களின் உடல் வளர்ச்சி அமைவதில்லை நியுட்டனின் மூன்றாவது விதிப்படி அறிவியலின் வளர்ச்சிக்கு இணையாக அதனால் நாம் சந்திக்கும் அபத்தம் இது.

இதைத்தான் இன்றைய நுகர்பொருள் வணிக நிறுவனங்கள் தமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக்கொள்கின்றன, கலாச்சார மாற்றத்தினால் குழந்தைகளின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியில் ஏற்ப்பட்ட குறைபாடுகள் அவர்களின் விளம்பர ஆயுதமாகிவிட்டது. உப்பு இருக்கா, கால்சியம் இருக்கா, அயோடின் இருக்கா என வேதியியலில் உள்ள அனைத்து பெயர்களையும் தங்கள் விளம்பரங்களில் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். சோப்பு, பற்பசை விளம்பரங்கள் எவ்வளவோ பரவாயில்லை, கிருமி, சரும கோளாறு என்ற அளவில்தான் நம்மை பயமுறுத்திகொண்டிருப்பார்கள், ஆனால் இந்த சமையல் எண்ணெய் நிறுவனங்கள்தான்  நம்முள் ஒரு உயிர் பயத்தையே உருவாக்குவார்கள். இவர்களின் பொருட்களை பயன்படுத்தாவிட்டால் அடுத்த நாள் நாம் அவசர சிகிச்சை பிரிவில்தான் இருப்போமோ என்ற பயத்தை நம்முள் உருவாக்கி விடுவார்கள்.

என் தாத்தா இறக்கும் போது அவருக்கு தொண்ணூறு வயதிருக்கும், அவர் இறக்கும் முதல் நாள் வரை தனக்கான வேலைகளை தானே தான் செய்துகொண்டார், பிறரின் உதவியைய் அவர் எதிர்பார்த்ததேயில்லை. வேப்பங்குச்சியில் தான் பல் விலக்குவார், கை குத்தல் அரிசி, இயற்கை முறையில் பயிர் செய்யப்பட்ட காய்கறிகள் என அவரின் வாழ்க்கை முறை இயற்கையை சார்ந்தே அமைந்து இருந்தது, இன்று விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் காரணமாக இயற்கை முறைகளை புறக்கணிப்பதால் நிகழும் எதிர்மறை நிகழ்வுகள்தான் நம் எதிர்கால சந்ததியினரின் ஆரோக்கிய வாழ்க்கையை கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது...




  

சம்பளம் போட்டாச்சா

என் அப்பா ஒரு ஆசிரியர், அவரின் ஓய்வு நேரத்தில் எங்கள் தோட்டத்தில் விவசாயத்தையும் கவனித்து வந்தார், தோட்டத்தின் நடுவில் எங்கள் வீடு. ஓட்டு வீடுதான். எங்கள் குடும்பம், என் சித்தப்பா குடும்பம் மற்றும் தாத்தா, பாட்டி என ஒரு கூட்டு குடும்பமாக ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தோம், தாத்தா தன் சொத்துக்களை இரு மகன்களுக்கும் சரிசமமாக பிரித்து கொடுத்த பிறகும் அனைவரும் ஒன்றாக அதே வீட்டில் தான் வசித்து வந்தோம்.

கலாச்சார மாற்றத்தினால் இப்பொழுது கூட்டு குடும்பங்களை காண்பது அரிதாகிவிட்டது, நமக்கான தனித்துவமாய் விளங்கிய எத்தனையோ அடையாளங்களை இந்த கலாச்சார மாற்றத்தினால் நாம் இழந்து விட்டோம் அதில் ஓன்று "சேமிப்பு".

என் அப்பாவின் ஆரம்ப காலம் சம்பளம் வெறும் மூன்று இலக்கம், பின்பு நாளடைவில் நான்கு இலக்கமாகி ஓய்வுக்காலம் நெருங்கும்போது ஐந்து இலக்கத்தை எட்டி இருந்தார். அவரின் சம்பளம் மற்றும் விவசாயத்தில் வரும் சொற்ப வருமானத்தையும் கொண்டுதான் என்னையும் என் அண்ணனையும் படிக்கவைத்தார். யாரிடமும் எதற்க்காகவும் கடன் வாங்கியது கிடையாது, என் அப்பா மட்டுமல்ல அந்த தலைமுறையை சேர்ந்த பெரும்பாலோனோர் கடன் வாங்குவதை ஒரு கவுரவ குறைவாகவே எண்ணினர்.

இப்பொழுது தோட்டத்தில் ஓட்டு வீடு மெத்தை வீடாகிவிட்டது, ஏழு இலக்கக்கங்கள் செலவு செய்து கட்டப்பட்ட வீடு அது, அதற்காக அப்பா எந்த வங்கியிலும் கடன் வாங்கவில்லை அவரின் சம்பளத்தில் மாதாமாதம் ஒரு சிறு தொகையை சேமித்ததின் பலனாகத்தான் அது சாத்தியமானது. அந்த தலைமுறையை சார்ந்தவர்கள் எல்லோருமே அப்படித்தான் இருந்தார்கள், ஒரு பொருளை வாங்குவதற்க்கு முன்பே அதற்கான தொகையை சேமித்திருந்தார்கள், நம்மைப்போல் வங்கி கடன்களை நம்பி அவர்கள் வாழ்க்கை நடத்தவில்லை. அவர்களின் அதிகபட்ச வங்கிகடன் விவசாய கடனாகவோ அல்லது தொழில் துவங்க வாங்கப்பட்ட கடனாகவோதான் இருந்தது.

இன்று நிலைமை தலைகீழ், "கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்" - இந்த வார்த்தையை நாம் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துகிறோம். நண்பர் ஒருவர் ஆறு இலக்கங்களில் மாத சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார் ஆனால் வீட்டு கடன், வாகன கடன், கடன் அட்டை மற்றும் குழந்தைகளின் படிப்பு செலவு என ஐந்தாம் தேதியே அவரின் வங்கி கணக்கில்  தொகை நான்கு இலக்கத்திற்கு வந்துவிடும் அதுவும் இருபதாம் தேதி வரைதான், அதன் பிறகு இரண்டு இலக்கத்தை எட்டிவிடும், மூன்று இலக்கத்திற்கு கீழ் வங்கி கணக்கில் இருந்து தொகை எடுக்க முடுயாது என்பதால் அந்த இரண்டு இலக்க தொகை அப்படியே தங்கிவிடும் அதுதான் அவரின் மாத சேமிப்பு :)

என் நண்பரை குறை சொல்ல முடியாது ஏனெனில் ஒவ்வொரு corporate கம்பெனியின் வாயிலிலும் ஏதாவது ஒரு வங்கியின் எமகாதகர்கள் வீட்டு கடன், வாகன கடன் அல்லது கடன் அட்டை என்று ஏதாவது ஒரு பாசக்கயிற்றுடன் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள் அதில் தப்பி பிழைப்பவர்கள் ஒரு சதவீதம் பேர்தான். அதுமட்டுமல்லாது இந்த கலாச்சார மாற்றத்தில் சகமனிதனை நாம் பார்க்கும் விதம்கூட மாறித்தான்  போயிருக்கிறது, உதாரணமாக சென்ற தலைமுறை மக்கள் எவரேனையும் சந்திக்க நேர்ந்தால் அவர்களின் விசாரிப்புகள் பெரும்பாலும் நம் நலனை பற்றியதாகத்தான் இருக்கும் (குழந்தையின் படிப்பு, வேலை பளு போன்றவை).

ஆனால் நம் பள்ளி அல்லது கல்லூரி நண்பர் ஒருவரை சில காலங்கள் கழித்து சந்தித்தால் அவர்களின் விசாரிப்புகள் வேறு மாதிரியாகத்தான் இருக்கும்(எங்கு வேலை, என்ன சம்பளம், வீடு வாங்கியாச்சா, என்ன கார் போன்றவை) இந்த அந்தஸ்த்து பிரச்சனைதான் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கை முறையையும் மாற்றி அமைத்துவிடுகிறது. புரிந்து கொண்டவர்கள் விலகி நிற்க்கத்தான் பார்க்கிறார்கள் ஆனால் இந்த பாழாய் போன அந்தஸ்த்து மட்டும் விக்கிரமாதித்தன் முதுகில் இருக்கும் வேதாளம் போல் நம்மை விட்டு போகமாட்டேன் என அடம்பிடிக்கிறது.

அந்த வேதாளம் தான் நம்மை வீடு முதல் காடு வரை அனைத்தையும் மாத தவணையில் வாங்க வைக்கிறது, வாங்கும் பொருள் அனைத்திற்க்கும் உரிய விலையை விட அதிக விலையை வட்டி எனும் பெயரில் தந்து கொண்டிருக்கிறோம் என தெரியாமலே.  வங்கிகளின் வாராக்கடன் மட்டும் பல நூறாயிரம் கோடிகள், ஆனாலும் வங்கிகள் கடன் தந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன காரணம் வங்கிகள் கடன் தருவதை நிறுத்திவிட்டால் மாத தவணைகளில் பொருள் விற்க்கும் அனைத்து தொழில்களும் நலிந்துவிடும். மாதம் பல நூறாயிரம் விற்றுகொண்டிருக்கும் வீடுகளும், கார்களும் ஒரு ஆயிரம் தாண்டுவதே கடினம்.

சுழற்ச்சி முறையில் வங்கிகளும் வியாபாரிகளும் நம்மிடம் இருந்து நம் வருமானத்தை உறிஞ்சி கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நாம் கட்டும் வருமான வரியில் வரி மட்டும்தான் நமது, வருமானம் ஏதோ ஒரு வியாபாரியின் கல்லாபெட்டியைதான் நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் வருங்கால சந்ததிகளுக்காக நாம் அயராது உழைத்துகொண்டிருக்கிறோம். நான் சொல்வதெல்லாம் வாதத்திற்க்கு வேண்டுமானால் நன்றாக இறக்கும் என நினைக்கலாம், ஆனால் ஐந்து இலக்கம் மாத சம்பளம் வாங்கிய ஒருவரால் ஏழு இலக்கம் மதிப்புள்ள ஒரு வீட்டை கடன் இல்லாமல் கட்டும் பொழுது, ஆறு இலக்கம் மாத சம்பளம் வாங்கும் ஒருவரால் முடியாதா என்ன?

இந்நிலை தொடர்ந்தால் அடுத்த தலைமுறையில் "சேமிப்பு" என்று google-ல் தேடினால் "மாத தவணை" என்றுதான் வரும்போல...