30 நிமிடங்கள் முன்பாகவே அரண்மனையை அடைந்திருந்தான் பிரபு, ராணியாரை சந்திக்கும் நேரம் நெருங்க நெருங்க அவனின் இதய துடிப்பின் வேகமும் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருந்தது, அப்பொழுதுதான் ஒரு விசயத்தை கவனித்தான் அவன் மட்டுமல்லாது வேறு சில முக்கிய மந்திரிகளும் ராணியை காண வந்திருந்தார்கள், அரண்மனையின் ஓய்வு அறையில் ஒருவருக்கொருவர் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தாலும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளாமல் அமர்ந்திருந்தது கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் இவன் மனநிலையிலேயே இருந்தார்கள் என்பதை காட்டியது. சிறிது நேரத்தில் ராணியாரின் உதவியாளர் வந்து அனைவரையும் ராணியின் அலுவலக அறைக்கு அழைத்து சென்றார்.
பரஸ்பர நலம் விசாரிப்புகளுக்கு பிறகு ஒரு சிறு செருமலுடன் தன் குரலை உயர்த்தி பேச ஆரம்பித்தார் ராணி, "நம் நாட்டின் பொருளாதாரம் தொடர்ந்து வீழ்ச்சி அடைந்து வருகிறது அதற்க்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள், ஒன்று உலகப்போர். நிறைய நாடுகளை நமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்திருந்தாலும் போர் செலவுகள் நம் கஜானாவை காலி செய்திருக்கிறது. இரண்டு இந்திலி. இந்திலியின் செல்வங்களை நம் நாட்டிற்கு கொண்டுவரத்தான் நாம் அவர்களை நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தோம் ஆனால் எவ்வித அடிப்படை வசதிகளும் அற்ற அந்நாட்டின் அடிப்படை வசதிகளை மேம்படுத்தவே நிறைய செலவிட வேண்டியதாயிருக்கிறது. உதாரணமாக அணைகள், சாலை வசதி, ரயில்நிலையங்கள், ரயில் தடங்கள், தொலைதொடர்பு வசதிகள் என அனைத்தும் நாம் தான் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
இதனால் நம்மால் இந்திலியை நிர்வகிக்க முடியவில்லை என தன்னாட்சி வழங்கினால், கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு ஆண்டுகள் நம் காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த ஒரு நாட்டை நம்மால் நிர்வகிக்க முடியாமல் சுதந்திரம் வழங்கியதாய் ஆகிவிடும் அது நம் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியாய் எழுதப்பட்டுவிடும். சரி தன்னாட்சி தராமல் நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே வைத்திருக்கலாம் என்றால் அதுவும் முடியாது, காரணம் சந்திரசேகர். நம் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து இந்திலியில் ஒரு பெரும் இராணுவத்தையே உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறார், தற்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் அந்த இராணுவத்தை நம்மால் எதிர்கொள்ள இயலாது நிச்சயம் தோல்வியை தழுவுவோம், இதுவும் வரலாற்றில் நாம் துரத்தியடிக்கப்பட்டதாய் பதியும். இப்படி எந்த விதத்தில் பார்த்தாலும் இந்திலி நம் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியை உருவாகிவிடும் போல் இருக்கிறது.
தற்போதிய சூழ்நிலையில் நாம் இந்திலியை விட்டு வெளியேறியே ஆகவேண்டும் ஆனால் நம் வரலாறும் பாதிக்ககூடாது. நாமாய் தன்னாட்சி தந்ததாய் இருக்க வேண்டும் அதே சமயம் அவர்களுக்கு பயந்தோ அல்லது நிர்வகிக்க முடியாமலோ தந்ததாய் இருக்க கூடாது. நான் அனைவரையும் அழைத்தது இதற்காகத்தான், உங்கள் அனைவருக்கும் இரண்டு நாள் அவகாசம் தருகிறேன் என்ன செய்யலாம் என சிந்தியுங்கள், நாளை மறுநாள் உங்களிடம் இருந்து ஒரு நல்ல பதிலை எதிர்பாக்கிறேன்." என ராணி முடித்தார்.
பிரபுவுக்கு தான் நினைத்தது போல் பெரிய பிரச்சனை ஏதும் இல்லை என்ற சந்தோசம் ஒருபுறம் இருந்தாலும் இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குள் ராணியிடம் என்ன பதிலளிப்பது என்ற கவலை ஆரம்பித்தது. மீண்டும் தன் தூக்கம் தொலைந்ததை எண்ணி நொந்துகொண்டான். என்ன செய்வது என எண்ணிக்கொண்டே ராணியாரின் பேச்சை திரும்பவும் மனதுக்குள் அசைபோட ஆரம்பித்தான், நாம்தான் இந்திலியில் அனைத்து அடிப்படை வசதிகளும் செய்தோம் என்றால் தொண்ணூறு வருடங்களுக்கு முன்பு இந்திலி எப்படி இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கவே, அதை தெரிந்து கொள்வதற்காக தன் தாத்தாவின் கையேடுகளை தேட ஆரம்பித்தான்.
நீண்ட தேடலுக்கு பிறகு தன் தாத்தா இந்திலியை பற்றி எழுதியிருந்த கையேடு கிடைத்தது, ஆர்வமாய் படிக்க ஆரம்பித்தான், படிக்க படிக்க அவன் முகம் மலர்ச்சி அடைய ஆரம்பித்தது.
(தொடரும்...)
பரஸ்பர நலம் விசாரிப்புகளுக்கு பிறகு ஒரு சிறு செருமலுடன் தன் குரலை உயர்த்தி பேச ஆரம்பித்தார் ராணி, "நம் நாட்டின் பொருளாதாரம் தொடர்ந்து வீழ்ச்சி அடைந்து வருகிறது அதற்க்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள், ஒன்று உலகப்போர். நிறைய நாடுகளை நமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்திருந்தாலும் போர் செலவுகள் நம் கஜானாவை காலி செய்திருக்கிறது. இரண்டு இந்திலி. இந்திலியின் செல்வங்களை நம் நாட்டிற்கு கொண்டுவரத்தான் நாம் அவர்களை நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தோம் ஆனால் எவ்வித அடிப்படை வசதிகளும் அற்ற அந்நாட்டின் அடிப்படை வசதிகளை மேம்படுத்தவே நிறைய செலவிட வேண்டியதாயிருக்கிறது. உதாரணமாக அணைகள், சாலை வசதி, ரயில்நிலையங்கள், ரயில் தடங்கள், தொலைதொடர்பு வசதிகள் என அனைத்தும் நாம் தான் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
இதனால் நம்மால் இந்திலியை நிர்வகிக்க முடியவில்லை என தன்னாட்சி வழங்கினால், கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு ஆண்டுகள் நம் காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த ஒரு நாட்டை நம்மால் நிர்வகிக்க முடியாமல் சுதந்திரம் வழங்கியதாய் ஆகிவிடும் அது நம் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியாய் எழுதப்பட்டுவிடும். சரி தன்னாட்சி தராமல் நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே வைத்திருக்கலாம் என்றால் அதுவும் முடியாது, காரணம் சந்திரசேகர். நம் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து இந்திலியில் ஒரு பெரும் இராணுவத்தையே உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறார், தற்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் அந்த இராணுவத்தை நம்மால் எதிர்கொள்ள இயலாது நிச்சயம் தோல்வியை தழுவுவோம், இதுவும் வரலாற்றில் நாம் துரத்தியடிக்கப்பட்டதாய் பதியும். இப்படி எந்த விதத்தில் பார்த்தாலும் இந்திலி நம் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியை உருவாகிவிடும் போல் இருக்கிறது.
தற்போதிய சூழ்நிலையில் நாம் இந்திலியை விட்டு வெளியேறியே ஆகவேண்டும் ஆனால் நம் வரலாறும் பாதிக்ககூடாது. நாமாய் தன்னாட்சி தந்ததாய் இருக்க வேண்டும் அதே சமயம் அவர்களுக்கு பயந்தோ அல்லது நிர்வகிக்க முடியாமலோ தந்ததாய் இருக்க கூடாது. நான் அனைவரையும் அழைத்தது இதற்காகத்தான், உங்கள் அனைவருக்கும் இரண்டு நாள் அவகாசம் தருகிறேன் என்ன செய்யலாம் என சிந்தியுங்கள், நாளை மறுநாள் உங்களிடம் இருந்து ஒரு நல்ல பதிலை எதிர்பாக்கிறேன்." என ராணி முடித்தார்.
பிரபுவுக்கு தான் நினைத்தது போல் பெரிய பிரச்சனை ஏதும் இல்லை என்ற சந்தோசம் ஒருபுறம் இருந்தாலும் இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குள் ராணியிடம் என்ன பதிலளிப்பது என்ற கவலை ஆரம்பித்தது. மீண்டும் தன் தூக்கம் தொலைந்ததை எண்ணி நொந்துகொண்டான். என்ன செய்வது என எண்ணிக்கொண்டே ராணியாரின் பேச்சை திரும்பவும் மனதுக்குள் அசைபோட ஆரம்பித்தான், நாம்தான் இந்திலியில் அனைத்து அடிப்படை வசதிகளும் செய்தோம் என்றால் தொண்ணூறு வருடங்களுக்கு முன்பு இந்திலி எப்படி இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கவே, அதை தெரிந்து கொள்வதற்காக தன் தாத்தாவின் கையேடுகளை தேட ஆரம்பித்தான்.
நீண்ட தேடலுக்கு பிறகு தன் தாத்தா இந்திலியை பற்றி எழுதியிருந்த கையேடு கிடைத்தது, ஆர்வமாய் படிக்க ஆரம்பித்தான், படிக்க படிக்க அவன் முகம் மலர்ச்சி அடைய ஆரம்பித்தது.
(தொடரும்...)
No comments:
Post a Comment