நூலகம்

 எனக்கு ஐந்து வயதிருக்கும் அப்பா என்னை ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளிக்கு அழைத்து சென்றார். தலையை சுற்றி காதை தொட சொன்னார்கள், தொட்டேன் பள்ளியில் முதல் வகுப்பில் சேர்த்துக் கொண்டார்கள் அவ்வளவுதான் என் பள்ளி சேர்க்கைக்கான நேர்முக தேர்வு, ஆனால் இன்று தனியார் பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல் பெற்றோருக்கும் சேர்த்து நேர்முக தேர்வு வைக்கிறார்கள். பள்ளி கட்டணம் மலை போல் உயர்ந்து விட்டது, சில புகழ் பெற்ற பள்ளிகளில் குழந்தை பிறந்தவுடனே விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டும் அப்பொழுதுதான் அப்பள்ளியில் இடம் கிடக்கும். மேலோட்டமாக பார்த்தால் கல்வி வியாபாரமாகி விட்டதாகத்தான் தோணும், ஆனால் இன்னும் ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளிகளில் காதை தொட சொல்லித்தான் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படி இருந்ததும் தனியார் பள்ளிகளுக்கு இத்தனை மவுசு எப்படி வந்தது?  ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப் பள்ளிகளில் சரியாக பயிற்றுவிப்பதில்லை, போதுமான வசதிகள் இல்லை என ஆயிரம் காரணங்கள் சொன்னாலும், உண்மையான காரணம் இன்று மக்களிடையே இருக்கும் போட்டிதான் (competition) காரணம். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் படிப்பு அறிவு உடையவர்களின் விகிதாச்சாரம் நாற்பது சதவீதமாக இருந்தது இன்று கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு சதவீதத்தை தொட்டு விட்டது, நல்ல கல்லூரிகளில் இடம் கிடைப்பது முதல், வேலை, திருமணம் என அனைத்திலுமே போட்டி அதிகமாகி விட்டது. இந்த போட்டிகளில் ஓட தனியார் பள்ளிகள்தான் நம் குழந்தைகளை சிறந்த முறையில் தயார் செய்கின்றன.

பள்ளிகளும் தங்கள் கடமையை செம்மையாக செய்வதாக எண்ணிக்கொண்டு குழந்தைகளை மதிப்பெண் வாங்கும் ஒரு மனித எந்திரமாக மாற்றிவிடுகின்றன. பணிரெண்டாம் வகுப்பு தேர்வு முடிவுகள் வெளியான பின்பு நாளிதழ்களை புரட்டிப்பாருங்கள் புரியும். ஒவ்வொரு பள்ளியும் நாங்கள் தான் சிறந்த பள்ளி என்று மார்தட்டிக்கொண்டு விளம்பரம் செய்திருப்பார்கள். நூறு சதவீதம் தேர்ச்சி, 200 பேர் 1100 மதிப்பெண்களுக்கு மேல், 100 பேர் 1000 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் என திரும்பிய பக்கமெல்லாம் விளம்பரம் செய்திருப்பார்கள்.

இந்த பள்ளிகள் உண்மையிலேயே அப்படி தரமான மாணவர்களை உருவாக்குகிறது என்றால், நம் தமிழ் நாட்டில் இருந்து IAS தேர்வில் வெற்றி பெறுவோரின் எண்ணிக்கை ஏன் குறைந்து கொண்டே வருகிறது? அப்துல் கலாம் போல் ஏன் நல்ல விஞ்ஞானிகள் உருவாகவில்லை? புதிய தொழில் நுட்பங்களில் ஆராய்ச்சி செய்ய ஏன் யாருமேயில்லை?. காரணம் இந்த பள்ளிகள் நம் குழந்தைகளுக்கு பாட புத்தகங்களை எப்படி உருவேற்றுவது என்று மட்டும்தான் சொல்லித்தருகின்றன. பாடங்கள் பற்றிய முழுதான புரிதலை உருவாகுவதில்லை, சுய சிந்தனைகளை எப்படி வளர்த்து கொள்வது என்பது பற்றி எல்லாம் சொல்லி தருவதில்லை, நாமும் இதை எல்லாம் சிந்திக்காமல் குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

வார விடுமுறை நாட்கள், தேர்வு விடுமுறை நாட்களில் நாம் குழந்தைகளை வணிக வளாகங்களுக்கோ, திரையரங்கிற்கோ, பொழுதுபோக்கு இடங்களுக்கோ தான் அழைத்து செல்கிறோம். பாட புத்தகங்களையும், கேளிக்கைகளையும் தாண்டி வேறொரு உலகம் இருப்பதை சுட்டி காட்ட மறந்து விடுகிறோம். அப்படி ஒரு உலகத்தை காட்டுவதுதான் நூலகங்களின் வேலை, ஆனால் எத்தனை பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை நூலகங்களுக்கு அழைத்து சென்று பழக்கப் படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்றால் பதில் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறிதான். இதனால் பெரும்பாலான கிராமங்களில் இன்று நூலகங்கள் இழுத்து மூடப்பட்டுவிட்டன.

ஒரு திரைப்படம் வெளிவரும்போது அதற்காக எழுதப்படும் கருத்துகளின் எண்ணிக்கையில் ஒரு சதவீதம் கூட ஒரு நூல் வெளியிடப்படும் போது வருவதில்லை, காரணம் வசிப்பவர்களின் வட்டம் குறுகிக்கொண்டே வருகிறது, பாட புத்தகங்களை வாசிப்பதையே ஒரு சுமையாக இன்றைய குழந்தைகள் எண்ணுகின்றன, இந்த எண்ணத்தை நூலகங்கள் மாற்றும். பொறியியலும், மருத்துவமும் தான் பட்டப்படிப்பு என ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள் அடங்காமல் சற்று விசாலமாய் யோசிக்க நூலகங்கள் கற்றுத்தரும். குழந்தைகளின் வாசிப்பு குறைந்ததால் குழந்தைகளுக்கான நூல்களின் எண்ணிக்கையும் குறைந்து விட்டது. அம்புலிமாமா, ராணி காமிக்ஸ் போன்ற நூல்களின் நிலை என்ன ஆனதென்றே தெரியவில்லை.

அடையாறு மலர் மருத்துவமனை பின்புறம் இருக்கும் பொது நூலகத்திற்கு வாரந்தோறும் செல்கிறேன், வீட்டில் பொழுது போகாமல் நூலகத்தில் நாளிதழ்களை வாசிக்க வரும் நான்கு பெருசுகளையும் என்னையும் தவிர வேறு யாரும் இருப்பதில்லை, இந்நிலை தொடர்ந்தால் நகர்ப்புறங்களில் கூட நூலகங்களை விரைவில் மூடிவிடுவார்கள் என்ற பயம் என்னை தொற்றிக்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறது.

மது, புகை போன்று வாசிப்பதும் ஒருவித போதைதான் நம் குழந்தைகளுக்கு அந்த போதையை ஒரு முறை நாம் காட்டிவிட்டால் போதும் பின்பு ஆயிரம் ஆயிரம் அப்துல் கலாம்கள் தானாகவே உருவாகிவிடுவார்கள்.

சூழ்ச்சி பாகம் இரண்டு

30 நிமிடங்கள் முன்பாகவே அரண்மனையை அடைந்திருந்தான் பிரபு, ராணியாரை சந்திக்கும் நேரம் நெருங்க நெருங்க அவனின் இதய துடிப்பின் வேகமும் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருந்தது, அப்பொழுதுதான் ஒரு விசயத்தை கவனித்தான் அவன் மட்டுமல்லாது வேறு சில முக்கிய மந்திரிகளும் ராணியை காண வந்திருந்தார்கள், அரண்மனையின் ஓய்வு அறையில் ஒருவருக்கொருவர் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தாலும்  தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளாமல் அமர்ந்திருந்தது கிட்டத்தட்ட எல்லோரும்  இவன் மனநிலையிலேயே இருந்தார்கள் என்பதை காட்டியது. சிறிது நேரத்தில் ராணியாரின் உதவியாளர் வந்து அனைவரையும் ராணியின் அலுவலக அறைக்கு அழைத்து சென்றார்.

பரஸ்பர நலம் விசாரிப்புகளுக்கு பிறகு ஒரு சிறு செருமலுடன் தன் குரலை உயர்த்தி பேச ஆரம்பித்தார் ராணி, "நம் நாட்டின் பொருளாதாரம் தொடர்ந்து வீழ்ச்சி அடைந்து வருகிறது அதற்க்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள், ஒன்று உலகப்போர். நிறைய நாடுகளை நமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்திருந்தாலும் போர் செலவுகள் நம் கஜானாவை காலி செய்திருக்கிறது. இரண்டு இந்திலி. இந்திலியின் செல்வங்களை நம் நாட்டிற்கு கொண்டுவரத்தான் நாம் அவர்களை நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தோம் ஆனால் எவ்வித அடிப்படை வசதிகளும் அற்ற அந்நாட்டின் அடிப்படை வசதிகளை மேம்படுத்தவே நிறைய செலவிட வேண்டியதாயிருக்கிறது. உதாரணமாக அணைகள், சாலை வசதி, ரயில்நிலையங்கள், ரயில் தடங்கள், தொலைதொடர்பு வசதிகள் என அனைத்தும் நாம் தான் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

இதனால் நம்மால் இந்திலியை நிர்வகிக்க முடியவில்லை என தன்னாட்சி வழங்கினால், கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு ஆண்டுகள் நம் காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த ஒரு நாட்டை நம்மால் நிர்வகிக்க முடியாமல் சுதந்திரம் வழங்கியதாய் ஆகிவிடும் அது நம் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியாய் எழுதப்பட்டுவிடும். சரி தன்னாட்சி தராமல் நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே வைத்திருக்கலாம் என்றால் அதுவும் முடியாது, காரணம் சந்திரசேகர். நம் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து இந்திலியில் ஒரு பெரும் இராணுவத்தையே உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறார், தற்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் அந்த இராணுவத்தை நம்மால் எதிர்கொள்ள இயலாது நிச்சயம் தோல்வியை தழுவுவோம், இதுவும் வரலாற்றில் நாம் துரத்தியடிக்கப்பட்டதாய் பதியும். இப்படி எந்த விதத்தில் பார்த்தாலும் இந்திலி நம் வரலாற்றில் ஒரு கரும்புள்ளியை உருவாகிவிடும் போல் இருக்கிறது.

தற்போதிய சூழ்நிலையில் நாம் இந்திலியை விட்டு வெளியேறியே ஆகவேண்டும் ஆனால் நம் வரலாறும் பாதிக்ககூடாது. நாமாய் தன்னாட்சி தந்ததாய் இருக்க வேண்டும் அதே சமயம் அவர்களுக்கு பயந்தோ அல்லது நிர்வகிக்க முடியாமலோ தந்ததாய் இருக்க கூடாது. நான் அனைவரையும் அழைத்தது இதற்காகத்தான், உங்கள் அனைவருக்கும் இரண்டு நாள் அவகாசம் தருகிறேன் என்ன செய்யலாம் என சிந்தியுங்கள், நாளை மறுநாள் உங்களிடம் இருந்து ஒரு நல்ல பதிலை எதிர்பாக்கிறேன்." என ராணி முடித்தார்.

பிரபுவுக்கு தான் நினைத்தது போல் பெரிய பிரச்சனை ஏதும் இல்லை என்ற சந்தோசம் ஒருபுறம் இருந்தாலும் இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குள் ராணியிடம் என்ன பதிலளிப்பது என்ற கவலை ஆரம்பித்தது. மீண்டும் தன் தூக்கம் தொலைந்ததை எண்ணி நொந்துகொண்டான். என்ன செய்வது என எண்ணிக்கொண்டே ராணியாரின் பேச்சை திரும்பவும் மனதுக்குள் அசைபோட ஆரம்பித்தான், நாம்தான் இந்திலியில் அனைத்து அடிப்படை வசதிகளும் செய்தோம் என்றால் தொண்ணூறு வருடங்களுக்கு முன்பு இந்திலி எப்படி இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கவே, அதை தெரிந்து கொள்வதற்காக தன் தாத்தாவின் கையேடுகளை தேட ஆரம்பித்தான்.

நீண்ட தேடலுக்கு பிறகு தன் தாத்தா இந்திலியை பற்றி எழுதியிருந்த கையேடு கிடைத்தது, ஆர்வமாய் படிக்க ஆரம்பித்தான், படிக்க படிக்க அவன் முகம் மலர்ச்சி அடைய ஆரம்பித்தது.

(தொடரும்...)