எங்கள் விவசாயம் மழை சார்ந்தே இருந்ததால், கோடை காலங்களில் கால்நடைகளுக்கான தீவன பயிர் வகைகள் பயிரிட்டது போக எஞ்சிய நிலங்கள் தரிசாகதான் இருக்கும், அந்த தரிசு நிலங்கள் தான் கோடை கால பள்ளி விடுமுறையின் போது எங்களின் விளையாட்டு மைதானம். மணிரத்தனத்தின் அக்னி நட்சத்திரத்தை தவிர வேறு எந்த அக்னி நட்சத்திரத்தையும் நாங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லை. காலை சிற்றுண்டிக்கு பிறகு தொடங்கும் எங்கள் விளையாட்டு உச்சி வேலையையும் தாண்டி நீளும். கில்லி தாண்டு, உயிர் கொடுத்தல், கண்ணாமூச்சி, கபடி, மட்டை பந்து என தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும். ஏற்கனவே நாமெல்லாம் ரொம்பவே சிகப்பு இதில் அக்னி நட்சத்திர வெய்யலில் விளையாட்டு வேறு, அதனால் ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் நாம் இன்னும் அதிகமாய் மெருகேரியிருப்போம்.
ஆனால் இப்படி விளையாடுவதில் பல நன்மைகள் இருந்தன, முக்கியமாக விட்டுக்கொடுக்க பழகியிருந்தோம், சூரிய ஒளிக்கற்றையிலிருந்து கிடைக்கும் விட்டமின்களால் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரித்திருந்தது. வெயிலோ, மழையோ காய்ச்சல், சளி என எந்த வியாதியும் எங்களை அவ்வளவாய் பாதித்ததில்லை. போலியோ, அம்மை தவிர வேறு எந்த நோய்க்கும் தடுப்பூசி போட்டதாய் ஞாபகம் இல்லை.
இன்று அறிவியலின் அபரிமிதமான வளர்ச்சியின் காரணமாக குழந்தைகளின் பொழுதுபோக்கு ஒரு தொலைக்காட்சி பெட்டிக்குள் அடங்கிவிட்டது, அவர்களின் பொழுதுபோக்கே வீடியோ கேம்ஸ்-ம், கார்ட்டூன் சேனல்களும் தான், விளைவு பருவநிலை மாற்றங்களை சந்திக்கின்ற சக்தி அவர்களின் உடல்நிலையில் இல்லை மேலும் குழந்தைகளின் மன வளர்ச்சிக்கு இணயாக அவர்களின் உடல் வளர்ச்சி அமைவதில்லை நியுட்டனின் மூன்றாவது விதிப்படி அறிவியலின் வளர்ச்சிக்கு இணையாக அதனால் நாம் சந்திக்கும் அபத்தம் இது.
இதைத்தான் இன்றைய நுகர்பொருள் வணிக நிறுவனங்கள் தமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக்கொள்கின்றன, கலாச்சார மாற்றத்தினால் குழந்தைகளின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியில் ஏற்ப்பட்ட குறைபாடுகள் அவர்களின் விளம்பர ஆயுதமாகிவிட்டது. உப்பு இருக்கா, கால்சியம் இருக்கா, அயோடின் இருக்கா என வேதியியலில் உள்ள அனைத்து பெயர்களையும் தங்கள் விளம்பரங்களில் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். சோப்பு, பற்பசை விளம்பரங்கள் எவ்வளவோ பரவாயில்லை, கிருமி, சரும கோளாறு என்ற அளவில்தான் நம்மை பயமுறுத்திகொண்டிருப்பார்கள், ஆனால் இந்த சமையல் எண்ணெய் நிறுவனங்கள்தான் நம்முள் ஒரு உயிர் பயத்தையே உருவாக்குவார்கள். இவர்களின் பொருட்களை பயன்படுத்தாவிட்டால் அடுத்த நாள் நாம் அவசர சிகிச்சை பிரிவில்தான் இருப்போமோ என்ற பயத்தை நம்முள் உருவாக்கி விடுவார்கள்.
என் தாத்தா இறக்கும் போது அவருக்கு தொண்ணூறு வயதிருக்கும், அவர் இறக்கும் முதல் நாள் வரை தனக்கான வேலைகளை தானே தான் செய்துகொண்டார், பிறரின் உதவியைய் அவர் எதிர்பார்த்ததேயில்லை. வேப்பங்குச்சியில் தான் பல் விலக்குவார், கை குத்தல் அரிசி, இயற்கை முறையில் பயிர் செய்யப்பட்ட காய்கறிகள் என அவரின் வாழ்க்கை முறை இயற்கையை சார்ந்தே அமைந்து இருந்தது, இன்று விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் காரணமாக இயற்கை முறைகளை புறக்கணிப்பதால் நிகழும் எதிர்மறை நிகழ்வுகள்தான் நம் எதிர்கால சந்ததியினரின் ஆரோக்கிய வாழ்க்கையை கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது...
ஆனால் இப்படி விளையாடுவதில் பல நன்மைகள் இருந்தன, முக்கியமாக விட்டுக்கொடுக்க பழகியிருந்தோம், சூரிய ஒளிக்கற்றையிலிருந்து கிடைக்கும் விட்டமின்களால் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரித்திருந்தது. வெயிலோ, மழையோ காய்ச்சல், சளி என எந்த வியாதியும் எங்களை அவ்வளவாய் பாதித்ததில்லை. போலியோ, அம்மை தவிர வேறு எந்த நோய்க்கும் தடுப்பூசி போட்டதாய் ஞாபகம் இல்லை.
இன்று அறிவியலின் அபரிமிதமான வளர்ச்சியின் காரணமாக குழந்தைகளின் பொழுதுபோக்கு ஒரு தொலைக்காட்சி பெட்டிக்குள் அடங்கிவிட்டது, அவர்களின் பொழுதுபோக்கே வீடியோ கேம்ஸ்-ம், கார்ட்டூன் சேனல்களும் தான், விளைவு பருவநிலை மாற்றங்களை சந்திக்கின்ற சக்தி அவர்களின் உடல்நிலையில் இல்லை மேலும் குழந்தைகளின் மன வளர்ச்சிக்கு இணயாக அவர்களின் உடல் வளர்ச்சி அமைவதில்லை நியுட்டனின் மூன்றாவது விதிப்படி அறிவியலின் வளர்ச்சிக்கு இணையாக அதனால் நாம் சந்திக்கும் அபத்தம் இது.
இதைத்தான் இன்றைய நுகர்பொருள் வணிக நிறுவனங்கள் தமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக்கொள்கின்றன, கலாச்சார மாற்றத்தினால் குழந்தைகளின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியில் ஏற்ப்பட்ட குறைபாடுகள் அவர்களின் விளம்பர ஆயுதமாகிவிட்டது. உப்பு இருக்கா, கால்சியம் இருக்கா, அயோடின் இருக்கா என வேதியியலில் உள்ள அனைத்து பெயர்களையும் தங்கள் விளம்பரங்களில் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். சோப்பு, பற்பசை விளம்பரங்கள் எவ்வளவோ பரவாயில்லை, கிருமி, சரும கோளாறு என்ற அளவில்தான் நம்மை பயமுறுத்திகொண்டிருப்பார்கள், ஆனால் இந்த சமையல் எண்ணெய் நிறுவனங்கள்தான் நம்முள் ஒரு உயிர் பயத்தையே உருவாக்குவார்கள். இவர்களின் பொருட்களை பயன்படுத்தாவிட்டால் அடுத்த நாள் நாம் அவசர சிகிச்சை பிரிவில்தான் இருப்போமோ என்ற பயத்தை நம்முள் உருவாக்கி விடுவார்கள்.
என் தாத்தா இறக்கும் போது அவருக்கு தொண்ணூறு வயதிருக்கும், அவர் இறக்கும் முதல் நாள் வரை தனக்கான வேலைகளை தானே தான் செய்துகொண்டார், பிறரின் உதவியைய் அவர் எதிர்பார்த்ததேயில்லை. வேப்பங்குச்சியில் தான் பல் விலக்குவார், கை குத்தல் அரிசி, இயற்கை முறையில் பயிர் செய்யப்பட்ட காய்கறிகள் என அவரின் வாழ்க்கை முறை இயற்கையை சார்ந்தே அமைந்து இருந்தது, இன்று விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் காரணமாக இயற்கை முறைகளை புறக்கணிப்பதால் நிகழும் எதிர்மறை நிகழ்வுகள்தான் நம் எதிர்கால சந்ததியினரின் ஆரோக்கிய வாழ்க்கையை கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது...
No comments:
Post a Comment